If You Want Me

Are you really here?
Are am I dreaming?
I can't tell dreams from
truth for its been so
Long since I have
Seen You
I can hardly remember your
Face anymore

When I get
Really lonely
And the distance causes our
Silence
And I think
Of you smiling
With pride in your eyes
A lover that sighs

If you Want me
Satisfy em

If you Want me
Satisfy Me

Do you really think
That you'd believe me
When others say I Lie
I wonder if you ever could
Ever despise me
Though you know I really Try

To be the better one
To satisfy you
Because your everything
to me

And I'll do
What you ask me
If you let me be
Free

If you Want me
Satisfy
Me

If you Want me
Satisfy Me

If you Want me
Satisfy Me

If you Want me
Satisfy Me

- برمی گرده به هزار تا چیزی که باید می نوشتم در موردش و ننوشتم یا نخواستم بنویسم چون دیگه نوشتن برام سخت شده،  و چن این gap این قدر زیاده که فکر پر کردنش هم وحشتناکه... و هم چنین میلی که هنوز در من سوسو می زنه که بنویسم و بمانم ، شاید و شاید که یک شبی طلسم شکسته شد ... -در هر حال این از soundtrack های شاهکاری به نام Once هست.-

ب ا خ ت م.

(وباور کن که این از بدترین هم بدتر است)

تاریک- بالای میز می نشینم

/آن قدر در من ریشه دوانده است که نه می توانم و نه می خواهم که برود/

 /بگذار آرام بگیرد همان جایی که می دانم وجود ندارد/

/من هم جاری می شوم در همین کلمه هایی که گنگ اند و همه راه هایی که به تو می رسند و تو اما نمی دانی/

 /دلتنگی حرف تازه ای نیست، من آنقدر دفن کرده ام که دیگر به هیچ سطحی راهی نیست/

/او با امید به نفس کشیدن ادامه می دهد و من می دانم که نمی توانم/

نیمه تاریک- پایین میز می نشینم

/پازل است چند صد تیکه ای که می سازم و نیست... گمشده/

/چند لیوان دیگر بریزم؟/

/کجایی؟/

/می لرزم/

/من هیچ کاری نکردم... من هیچ کاری نکردم ... من هیچ کاری نکردم...من .../

.

.

.

/من هستم... می بینیَم؟می شنویم؟می خوانیم؟می بوییم؟می چشیم؟... نه؟.../

تاریکی مطلق- میز را بر می گر دا نم.

انگار که تمام مخاطب های دنیا را به گلوله بسته باشند، دنیا را از آدم هایی پر می کنند که در نگاه کورند و در گرفتن دست هایی که تمنای آرامش دارند علیل ... آنها نفرین کنندگانند به همه ی آنچه که سهم همه ما بود از یک لحظه نلرزیدن... موسیقی فیلم را گذاشته اند که یک جایی اتفاقی بشنوی و آن وقت ته چاه را لمس کنی ... درست به همان شکل که از کورترین نقطه ی زندگی ام بیرون می آیی و من نمی دانم که چرا همه راه ها آخرش به تو ختم می شود... شاید هم نمی شود و این توهمی ست که من دارم راه می روم، شاید هم من فقط یک نقطه ام... مگر نه اینکه همین اخیرا گفته شد از نقطه شروع می شود و به فضا می رسد...

مخاطب های دنیا را هم کنار بگذاریم سوم شخص ها و آنها که نمی دانی "شما"یند یا "تو" آنچنان درگیرم می کنند که به هستی هیچ کدام فکر نکنم و اجازه بدهم غوطه ور شوند در مردابی که از لحظه ها می سازم ...

مدت زیادی ست ...

همین نزدیکی هاست که حجم های خالی با دروغ پر می شوند/

باید نشانه ی همان اتفاقی دانست که حتمی بود و من باور نداشتم/

اعتراف می کنم حق با تو بود/

آنها دور آتش همان قبیله ای می رقصند که مرا می سوزاند/

قبیله ای که مالِ من نیست/

و برای کشتن آنها هم دلیل کافی نیست، آنها را باید محو کرد/

انگار که همه ی دست را باخته ام/

دور می شوم...

درست که حق نداشتی همین بهانه های کوچکِ خوشبختی را هم بگیری،

درست که من دیگر لبخند می زنم از روی سادگی و گذر و کلماتی از همین دست،

درست که انگار توی یه حباب نشسته باشم و معلق باشم... و سَبُک که با هر باد به سویی کشیده شوم،

درست که من خط های تا بی نهایت موازی را دوست دارم و سه نقطه ها را،

درست که نقشم را دیگر آنقدر حرفه ای بازی می کنم که حتی شک هم نمی کنند،

درست که سرعت راه رفتنم خیلی بالاست،

درست که با یک پلک زدن می فهمم دارم تو توهم دست و پا می زنم،

درست که هر بار چنگ می زنم به یک حجم خالی،

درست که تاریک است، کورسویی شاید،

سردم ست،

زیاد،

خیلی زیاد،

قبول؛

 ... اما ... اما،

خيلی چیزها درست نبود، نیست ، نخواهد بود ...

 دود آن قدر هست که تاریک شود و عذاب وجدان را فراموش کنم،

چشم هایم را کسی نمی خواند، نمی خواهم،

فقط یک شلیک،

و خالی می شوم ...

آن وقت ها دست هایت نزدیک بود، مثل صدایت که در اکسیژنِ هوا هر روز حل می شد و من که منتظر بودم و می دانستم یک روزی چیزی خواهد شد ... شاید این چیزی شدن باورت باشد که این قدر وجود دارد، حتی ... حتی برای فرار از تنهایی ام در تاریکی کوچه، یادت که می افتم انگار می آیی ... اصلا بیایی یا نه، ما اینجا دو تا فنجان داریم که عادت دارند پشتِ میز روبروی هم بنشینند.

-

حرفه ای بوده ام، شده ام و یا هر چه! زانوهایم که نلرزید ایمان آوردم که دیگر گذشته است، البته هنوز هم نفهمیدم وقتی روی نیمکت کنارم نشستی ... از بودنت لرزیدم یا سرمایِ هوا بود ... فرقی هم ندارد دیگر ... بگذار هرچه می خواهند در چشمانم غرق شوند ، ساحلی نیست ...

-

راه رفتن لبه ی دیوار سخت است،

خیلی خیلی سخت،

و تو نمی توانستی ...

-

راستش را بگویم مطمئن بودم که می آیی ... و می خندی و می فهمی و می روی ،

فقط گاهی عطرت راهش را به تو گم می کند و می آید بپرسد که تو کجا رفته ای،

من هم که سر بلند نمی کنم و دلخور می شود و محو،

شاید هم مثل خودت فقط توهم من است... نمی دانم ...

-

آرزویِ دست نیافتنی یعنی فانوس دریایی پیدا کنم ، بدون اینکه سر راه به گورگن برسم و یادم بیفتد آخرین بار خودم را به دستش داده ام ... لعنتی ! هنوز هم آنجا نشسته و در حالی که دود سیگار را از بینی اش بیرون می دهد پوزخند می زند... و گورها را نشان می دهد ...

باد می آید و سرد و من می لرزم ...

زیر پایم چیزی نیست...

-

ترسِ از دست دادن است که داشتنی ها را از بین می برد،

و نمی ترسم .

-

من می نویسم،

و می خوانم ،

و حرف می زنم،

و می شنوم،

و راه می روم،

و سرم شلوغ است،

و طرح هایی دارم،

و بازی می کنم،

و می بینم،

و هستم،

و گاه هایی که نیستم،

از همه بیشتر است...

نمی فهممت/ علامت سوال شده ای/ باید باورت کنم؟/ هر از چند گاه آتش می زنیَم/ نگاهِ گنگ/ عمیق/ رک و راست بگو لطفا/ من درگیرم/ نگرانتم/ باید بنویسم/ چند تا شخصیت/ نمایشنامه/ بیا تو گروه ما/ باید از یه جایی شروع کنی/ نمی شه، حاج آقا.../ التماسم می کنند و نمی شنوم/ دارند تو ذهنم دست و پا می زننن/ ننویسم می میرن ها/ تا کجا؟ جوابی هست؟/ مسخره اند/ او عوض شده/ من نمی خوام بیام/ یعنی فراموشش کردم/ من اگر جای تو بودم ... / نمی فهمی؟/ قلبم؟/ لبخند/ باید کمی سگ بود/ کسی نیست/ نگی بهش/ خوابم نمی آید/ خوابم را ربودی؟/ نمی توانم/ فیلمش تلخ بود/ روزهای تاریک/ گریه ام نمی آید/ پی سی خرابه/ دود/ بریم کوه؟/ تو می آی سینما؟/ چرا جواب ندادی؟/ توقع داری؟/ باید برم/ خداحافظی کردی؟/ امروز هستین؟ تولدِ .../ ناراحت می شی؟/ ناراحت شده؟/ می شنوی؟/ من باهات می آم/ خودِ منی ها/ با هم بریم؟/ مواظب خودت باش/ منتظرم/ هستی؟/ باید می گفتم/ نمی دونم/ کار دارم/ نیستم/ نبودم/ چیزی شده؟/ طبق معمول/ این اولین بار/ از صبح تا حالا.../ ببینمت/ کِی می رسی؟/ فردا اگه هستی میارمش/ بالاخره که چی؟/ زنگ می زنی؟/ پشیمونم/ نه، من نیستم!/ چند لحظه وقتتمو می گیره/ سردمه/ گیجم/ می خوام راه برم/ و پاییز باشه/ و سرد / تنها باشم؟/ نیستم... نیستم... نیستم... نیستم .../ اینا همه بازیه ... که نمی فهممش ...